Η μηχανική… της συνθηκολόγησης και το πνεύμα της αντίστασης

Άρθρο του Δημήτρη Παυλίδη,

υποψήφιου της Εκλογικής Συνεργασίας ΚΚΕ(μ-λ) και Μ-Λ ΚΚΕ

στην εκλογική περιφέρεια Σερρών,

που δημοσιεύτηκε στην Εφημερίδα των Συντακτών.

http://www.efsyn.gr/

Οσο πλησιάζουμε στην ημέρα των εκλογών τόσο η ηγετική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ πλειοδοτεί σε ρεαλισμό, κουρεύει προσδοκίες και προαναγγέλλει πολύμορφες προσαρμογές. Δεν είναι κυρίως η εκλογική τακτική για να προσελκυστούν οι φοβισμένοι ενδιάμεσοι και αναποφάσιστοι που υπαγορεύει αυτή τη στάση. Είναι η ανάγκη να δοθούν οι τελικές διαπιστεύσεις στα κέντρα εξουσίας μέσα και έξω από τη χώρα. Είναι το τέλος και μαζί η αφετηρία μιας εξέλιξης για την οποία, σε πείσμα του ρεύματος τεχνητής ευφορίας, οφείλουμε όχι μόνο να προειδοποιήσουμε τους εργαζόμενους και τους αγωνιστές της Αριστεράς αλλά και να προετοιμαζόμαστε για δύσκολες μάχες σε ένα τοπίο αντιφατικό και επικίνδυνο.

Γιατί πρέπει με την ψήφο μας να καταδικάσουμε την πολιτική της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης και λαϊκής εξαθλίωσης;

Καταχείμωνο, μέσα στο παγερό κλίμα του Γενάρη, η αντιλαϊκή κυβέρνηση Σαμαρά -Βενιζέλου αποφάσισε να στήσει ένα ψυχρό εκλογικό σκηνικό, με πρωταγωνιστές της θεατρικής πράξης τους τροϊκανούς και την ντόπια πλουτοκρατία, με κεντρικό θέμα την «τήρηση» των απαιτήσεων της ιμπεριαλιστικής επιτροπείας για ακόμη πιο σκληρά αντιλαϊκά μέτρα και με κομπάρσο το δυναστευόμενο, εξαθλιωμένο, άνεργο, πεινασμένο λαό που καλείται ξανά από τους δυνάστες του να δώσει την «εκλογική εντολή» της σφαγής των δικαιωμάτων του και μάλιστα στο όνομα της σωτηρίας του(!).
Αυτό το θέατρο του παραλόγου θα το ζήλευε ακόμη και ο Ιονέσκο, εάν το διακύβευμα δεν ήταν το ψωμί, η δουλειά, η υγεία, η μόρφωση, τα θεμελιακά λαϊκά δικαιώματα που κορνιοτοποιήθηκαν μπροστά στην επέλαση ενός «άλλου χιονιά» από αυτόν που πλήττει τις τελευταίες ημέρες την Κρήτη και ιδιαίτερα την ορεινή. Πρόκειται για τα ιμπεριαλιστικά δεσμά που αποτυπώνονται στα υποδουλωτικά μνημόνια και παίρνουν τη μορφή της «αλυσίδας θανάτου» για τις εργατικές κατακτήσεις και το δικαίωμα του λαού στην αξιοπρεπή διαβίωση και την κυριαρχία στον τόπο του.

ΜΙΚΡΕΣ ΑΥΤΑΠΑΤΕΣ - ΜΙΚΡΕΣ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ. Σύντομη σπουδή στα… εκλογικά επιχειρήματα της «χρήσιμης» ψήφου

Υπάρχουν δύο γλώσσες απέναντι στους ψηφοφόρους στην πολιτική εκλογικών εκβιασμών που άρχισε να ασκείται από τη μεριά του Σύριζα απέναντι στους ψηφοφόρους -βασικά- της αριστεράς.
Η επίσημη απεύθυνση είναι η πρώτη γλώσσα μέσω της οποίας τα επιτελεία του κόμματος διαλέγονται με το σύστημα αλλά ταυτόχρονα προβάλλουν το πρόγραμμα μιας νεκραναστημένης διαχειριστικής-ρεφορμιστικής αυταπάτης που προσπαθούν να την κάνουν όλο και πιο «ρεαλιστική».
Υπάρχει και η δεύτερη ανεπίσημη γλώσσα, εκείνη δηλαδή που απευθύνεται πιο άμεσα, πιο «χύμα» και πιο πειστικά στον λαό και τους ψηφοφόρους της αριστεράς. Η γλώσσα αυτή αξιοποιεί κάτι που δεν βρίσκεται τυπικά στα εκλογικό πρόγραμμα αλλά διαχέεται και κυκλοφορεί ως κουλτούρα θα λέγαμε του μικρότερου, υπαρκτού κακού μέσα στο λαό. Μερικά από αυτά τα «λαϊκά» ερωτήματα ή προβληματισμούς θα θέλαμε να απαντήσουμε. Θα τα εκθέσουμε και είτε στην ερωτηματική είτε στην αποφατική τους μορφή.

Κάποιες σκέψεις για τη συγκυρία: «Και τότε μου ήρθε στο μυαλό εκείνος ο ξεχασμένος μύθος για το κουτί της Πανδώρας»

Πάντα με απασχολούσε εκείνη η πρόταση του Καζαντζάκη "Δεν φοβάμαι τίποτα, δεν ελπίζω τίποτα, είμαι ελεύθερος". Γιατί ο Καζαντζάκης επέμενε πως η ελευθερία έχει άμεση σχέση με την άρνηση του φόβου και της ελπίδας;
Καλά άρνηση του φόβου αλλά άρνηση της ελπίδας;
Κάποια στιγμή στα διαβάσματά μου μπλέχτηκε και το γνωστό έργο του Ησίοδου "Έργα και Ημέραι" όπου σε κάποιο σημείο γίνεται η παρακάτω αναφορά:
"Οταν ο Δίας κατάλαβε τι είχε κάνει ο Προμηθέας, του είπε χαίρεσαι που με γέλασες, αλλά θα βρει μεγάλο κακό εσένα και όλους τους ανθρώπους και αυτό θα είναι το τίμημα για την ελπίδα που τους έδωσες. Θα είναι η ελπίδα κάτι που οι άνθρωποι θα χαρούν με την καρδιά τους ενώ θα αγκαλιάζουν την καταστροφή τους".